Dit keer een inspirerend verhaal dat mij werd toegestuurd door Herman Meeuwsen. Een mooi, waargebeurd verhaal dat laat zien hoeveel er mogelijk is als je gewoon dingen gaat doen:

Voor de goede orde, dit speelde zich af in 2003, maar de les voor mij blijft tijdloos. Wij woonden toen net een paar jaar in Almere-Haven. Elk jaar in de herfst werd daar een 24-uurs benefietloop georganiseerd, en de route liep pal langs ons huis. Werd weinig aan PR gedaan, dus was altijd vrij onverwacht dat het weer zover was op een willekeurige zaterdag in september/oktober. Kenmerkend was wel dat het vaak erg slecht herfstweer was rond die tijd, dus vond het altijd wel apart dat het op zo’n moment in het jaar werd georganiseerd.

Het goede doel van deze loop was Multiple Sclerose, en er deden teams aan mee en van die ultralopers (die in hun eentje 24 uur rondjes bleven rennen.) Toen een dierbare vriend van mij zelf MS kreeg, vatte ik het plan op om ook aan deze loop mee te gaan doen. Echter, ik kende niemand van de organisatie, niemand van de deelnemers, niets, dus geen mogelijkheid om ergens bij aan te sluiten.

Toen besloot ik dan maar zelf een team te vormen en zo mee te gaan doen. Normaliter denk ik altijd van alles door vantevoren zodat ik weet waaraan ik begin, wat het plan wordt, en wie ik nodig heb. Maar dat zou nu niet gaan lukken, want ik wist het gewoon niet. Over mijn eigen drempel heengestapt en besloten dat het tijd werd om in actie te komen: hulp gaan vragen, mensen mee zien te krijgen, zonder enig plan of aanpak, ik had alleen maar een doel: meedoen! Voor mij dus een mooie les in vertrouwen in mezelf en anderen, dat het allemaal goed zou komen onderweg, zonder voorbedachte rade (of reden!).

Een van de eerste dingen die ik deed was ook meteen een typisch geval van ‘not done’ in een groot bedrijf: een privĂ© email uitsturen naar *iedereen* om collega’s te vragen mee te doen. Dat leverde al meteen een stuk of 6-7 enthousiaste lopers op van allerlei pluimage. Verder kreeg ik ook het bedrijf zo ver om ons inschrijfgeld te betalen en shirts te leveren. Met nog wat vrienden, familie en buren kreeg ik een compleet team van 10 lopers op de been, incl. 2 reservelopers. Daarnaast hadden we een paar collega’s die het erg leuk vonden om tijdens die 24 uur voor de catering te zorgen, tadaaa.

Om een lang verhaal kort te maken: het werd een geweldige ervaring met ons allen samen. We hebben als team de voorbereiding gedaan, ik heb anderen gevraagd hun steentje bij te dragen (bijv. lopersschema opstellen), waar ik normaal altijd alles zelf zou doen (hee, da’s loslaten!). We zijn toen zelfs 2de geworden omdat we tezamen 273000 km hadden afgelegd in 24 uur. En we hebben totaal iets van 4000 euro bij elkaar gelopen door sponsoring. Op het einde met het hele team de laatste ronde gelopen terwijl de klok aftikte naar 24 uur.

Het was een geweldige ervaring voor ons allemaal. En wat het achteraf helemaal speciaal maakte: vanwege organisatorische problemen bleek dat jaar het evenement voor het laatst georganiseerd te zijn! En wij waren er toch maar mooi bij geweest. Weer een mooie les voor mij: kom in actie voor de doelen die je de moeite waard vindt, en doe het NU. Had ik het niet gedaan, had ik zeker nog heeeeel lang kunnen vertellen…..ja, die MS-loop is niet meer, had ik graag een keer aan meegedaan…..