Presentatie Kansdenkdag – een verslag
Afgelopen vrijdag heb ik op de Kansdenkdag een presentatie gegeven over het belang van spelen. Het was zelfs de afsluitende presentatie van de dag. Hoe ik als spreker op het programma van deze dag ben gekomen is een verhaal op zich. Dus laat ik het maar vertellen… 
Twitter
Een maandje geleden stuitte ik via Twitter op een aantal interessante berichten van Remco Langeler. Ik weet nu niet meer of ik hem een bericht stuurde of hij mij, maar duidelijk was dat er veel raakvlakken waren op het gebied van creativiteit en inspiratie. En dus zaten we een week later samen op een terras in Den Bosch. Beiden vertelden we wat ons bezig hield en mijn verhalen waren blijkbaar zo aanstekelijk dat Remco aan het einde van het gesprek zei: “Moet jij niet een presentatie gaan geven met die verhalen van je?” Binnenkort was de Kansdenkdag en daar zou ik dan mooi mijn verhalen kunnen delen. “Leuk…” zei ik. “Maar ik wil er wel nog even over nadenken.”
De beslissing
Even nadenken betekent natuurlijk dat angsten weer op je in gaan werken: ik had in deze vorm nog nooit op een event een presentatie gegeven, zou ik dat wel kunnen… Maar toen ik me realiseerde dat ik in mijn hoofd aan het afdwalen was ging ik weer terug naar mijn eerste reactie: Leuk. En dus gaf ik aan Remco door dat het akkoord was.
Main act
Vervolgens sprak ik Liesbeth, die samen met haar man Ruud het evenement organiseerde, aan de telefoon. Er werd voorgesteld elkaar een keer persoonlijk te spreken. In Den Bosch. Een afspraak werd gemaakt en alles begon er steeds definitiever uit te zien. Ondertussen zag ik namelijk op internet een aankondiging van de Kansdenkdag waarbij ik ineens de afsluitende spreker bleek te zijn! Met een presentatie van een uur! Ik had gerekend op een kleine ‘tussendoor-presentatie’ van maximaal een half uur en nu bleek ik ineens de ‘main act’ te zijn.
Vertrouwen
Tijdens de afspraak met Ruud en Liesbeth in Den Bosch gaf ik aan dat het voor mij ook allemaal nieuw was en dat de presentatie waarschijnlijk geen uur zou duren. Dit was geen probleem. Beiden bleven rustig en gaven mij iets heel moois: vertrouwen. Hoe het ook zou lopen, het zou goed zijn. Mijn presentatie zou eigenlijk dus ‘kansdenken in de praktijk’ zijn. Een kans in de vorm van een presentatie grijpen en kijken hoe het loopt. Dat voelde fijn. Het haalde heel wat druk weg en ik had het gevoel dat ik weer kon gaan spelen.
Brainstorm in een glas water
Het was nu definitief. Ik zou de afsluitende presentatie doen. Wat de precieze invulling zou zijn mocht ik zelf weten. Eerst maar eens met Eef, een vriend van me, afgesproken om te brainstormen. Hij bleek meer te willen weten over wat meditatie nu precies inhield en waarom ik het deed. Afijn, ik dus aan het vertellen… En totaal vergeten om nog te brainstormen over de presentatie. Samen nog even boodschappen gedaan, geluncht en toen ben ik weer naar huis gegaan.
Interview
Ondertussen was de Kansdenkdag over slechts 2 weken. Ik kreeg toevallig een bericht binnen van Willemijn, een vriendin van me, en stelde voor om een keer samen te lunchen en bij te praten. Een geweldig gesprek maar aan het einde van de middag realiseerde ik me dat ik nog steeds geen stap verder was gekomen met mijn presentatie. Dus toen op de valreep toch maar een video interview met haar gedaan over kansen. Dat was in ieder geval al iets.
Ordenen
Dan de laatste week. Op maandag besluit ik dat het een goed idee is om alles wat ik graag in de presentatie wil behandelen op post-its te schrijven zodat ik een beetje orde kan aanbrengen. Aan het einde van de dag heb ik zowaar een opzet voor de presentatie. Dinsdag kan ik niet aan de presentatie werken omdat ik dan in Amsterdam aan het werk ben als concept developer. Dus woensdag weer verder maar zodra ik mijn plan van maandag begin te ‘spelen’ voel ik dat het verkeerd is. Dit ben ik niet. Dit voelt belerend. Dit voelt serieus. Dit voelt niet als spelen.
Nog 1 dag te gaan
Donderdag. Morgen is de Kansdenkdag en eigenlijk is de presentatie nog steeds niet definitief. Wel weet ik dat ik een experiment wil doen waarbij de deelnemers zelf aktief aan de slag moeten na het evenement. Nadat ik de benodigdheden voor dit experiment geregeld heb is het al 16:00. Tijd om even te gaan hardlopen. Doet me altijd goed. Wanneer ik thuis kom ga ik snel douchen, eten… En nog steeds heb ik het gevoel dat de presentatie niet klopt. Dus terwijl mijn vriendin en ik in de woonkamer zitten pak ik mijn laptop en verzin ter plekke een compleet nieuwe presentatie. In een uur staat-ie er. Af.
De dag
Vrijdag. De Kansdenkdag. Opstaan, spullen pakken en naar de trein. De presentatie heb ik niet kunnen oefenen. In mijn hoofd heb ik wel een idee van wat het moet worden. Een pleidooi dat mensen altijd moeten blijven spelen. En dus had ik besloten om eerst maar 20 minuten te gaan spelen tijdens mijn presentatie. Spelen in de vorm van cabaret. Mijn gitaar had ik meegenomen en een printje van de slides zodat ik gedurende de dag nog kon bedenken wat ik precies bij iedere slide zou gaan vertellen. Met pen wat aantekeningen toegevoegd, en rond 16:00 was het dan zover. De presentatie kon van start gaan. En wat ging het lekker. Vooraf had ik nog zitten bedenken of cabaret in deze setting wel zou gaan werken, maar dat was geen probleem: het werkte. Vanaf het eerste moment. Leuk. Opnieuw zat ik te genieten op het podium.
De presentatie
Nadat de 20 minuten cabaret gespeeld waren was het tijd voor mijn pleidooi voor spelen. Ook hier leken de woorden als vanzelf te komen en de interactie met het publiek was erg leuk om te doen. Het liep gewoon. Leuke mensen ook. Rond 17:00 werd er door de dagvoorzitter geroepen of ik af wilde ronden. Ik had dus gewoon een uur op het podium gestaan! En dat terwijl ik nog mijn bedenkingen had of ik de 40 minuten zou gaan halen. Maar wat ik vertelde (presentatie) en wat ik speelde (cabaret) dat was ik. Daardoor kostte het geen moeite en kon ik gewoon spelen. Lekker.
Ruud en Liesbeth (en ook Remco), bedankt voor deze kans.
Wat een mooie ervaring.
English
Reacties
Martijn wij wisten gewoon dat het goed zat met jou. Eigenlijk had je vanaf het moment van ontmoeting ons vertrouwen gewonnen. Het was een mooi gesprek daar in Den Bosch (met sch). De tranen van de lach biggelden over onze wangen tijdens je prachtige liedjes die je hebt gezongen. Jij hoort thuis op het podium met heel veel publiek. Daar waar wij kunnen zullen wij je promoten en ik weet dat heel veel deelnemers dit ook gaan doen en al hebben gedaan.
Wanneer kom je naar het Luxor in Rotterdam? Wij, kansdenkers, zullen er zijn!
Vertrouw op jezelf en blijf vooral jezelf dan straal jij kracht uit. Want die kracht die heb jij in je om een topcabaretier te worden;-)!
Wij geloven in jou.
Ruud en Liesbeth xx
@Ruud en Liesbeth: Bedankt voor de mooie woorden…
En heel veel plezier met al het moois dat jullie nog gaan doen.
Blijf spelen!