Hierboven zie je het resultaat van de finale van Cabaretesk 2010 van gisteravond. De publieksprijs (dat is die lichtgevende paddestoel ) EN de juryprijs (de Gouden Kabouter) staan hier nu samen in mijn kamer te pronken. Wat een GEWELDIGE avond!!!

Halve finale
Nog even een korte terugblik op de halve finale van afgelopen vrijdag. Die verliep heel anders dan mijn optreden tijdens de voorronde. Stroever. Ik kon niet helemaal plaatsen waarom. Ik had voor mezelf wel het gevoel dat ik goed gespeeld had maar er miste iets.

Op de terugweg naar huis drong pas tot me door waar het waarschijnlijk aan lag: licht. Tijdens de voorronde in Cafe Berlage kon ik het publiek in de ogen kijken, tijdens de halve finale zag ik echter niemand omdat het licht vol op mij gericht was . Daardoor was het voor mij moeilijk contact te maken met het publiek. Ik zat namelijk tegen een zwarte muur aan te kijken, de gezichten in het publiek kon ik dus niet zien en daardoor was de wisselwerking, waar ik het in mijn voorstelling ook over heb, voor mij persoonlijk minder sterk. Wel een mooi besef, dat de inhoud van mijn verhaal eigenlijk al aangaf wat er in de vorm, licht dus, aangepast moest worden.

De finale
Bij de finale gaf ik dus direct bij Koen, de man van het licht, aan dat ik de mensen in het publiek wilde kunnen zien. In ieder geval de eerste paar rijen. Die aanpassing bleek inderdaad precies te zijn wat ik nodig had. Want toen ik mijn voorstelling mocht gaan spelen klopte alles.

Ik werd door Ramses aangekondigd, liep op en stond tot mijn eigen verbazing eigenlijk helemaal zonder stress of zenuwen op het podium. Dit was tijd om te genieten. Om te spelen. Ik keek het publiek aan en zag nu de glimlachen… Ja, dit was lekker. Dit was wat ik bij de halve finale gemist had. Gewoon kunnen zien wat een klein gebaar of een zin met mensen doet. Prachtig.

Vanaf toen besloot ik te gaan spelen als een kind en te laten gebeuren wat er zou gebeuren. En wat was het mooi. Een geweldig publiek ook dat zich helemaal openstelde en er zin in had. Het hoogtepunt was voor mezelf toch wel het liedje MTV waarbij op vrijwel iedere zin en iedere verandering van gezichtsuitdrukking een volle lach kwam en aan het einde van ieder couplet een hard applaus. Geweldig om een zaal mensen zo hard te horen lachen. Aan het einde van het lied was het applaus zo overweldigend dat ik echt even op het publiek moest ‘wachten’ om verder te kunnen spelen. Schitterend.

Bedankt
Ik wil bij deze de organisatie en het publiek bedanken voor deze GEWELDIGE avond. De juryprijs en de publieksprijs zijn mooi maar het allermooist vond ik toch wel het optreden zelf. Dank daarvoor!

In de media
Martijn van Osch winnaar Cabaretesk (Omroep Brabant TV)
Gesprek met winnaar Martijn van Osch (Omroep Brabant Radio)
Ruwe diamanten bij Cabaretesk finale (Eindhovens Dagblad)
Van Osch wint Cabaretesk (ED.nl)

Mijn kleedkamer tijdens de finale van Cabaretesk

Een persoonlijke ‘kleedkamer-tour’

Het bordje naast mijn kleedkamer

De publieksstem van Eef

Reageer