Afgelopen zaterdag mocht ik optreden tijdens het Slokdarmfestival in Veghel. Een cultureel en culinair 3-daags festival met zeer veel uiteenlopende acts en een gemoedelijke sfeer. Ik stond om 20:30 op het programma en mocht 45 minuten optreden. Speciaal voor het Slokdarmfestival was ik anderhalve week vooraf aan het optreden op de fiets naar Veghel gegaan om daar te achterhalen wat nu ‘typisch Veghel’ was. Van de gesprekken en ontmoetingen die ik daar meemaakte heb ik toen een verhaal gemaakt en uit dat verhaal kwam weer een lied voort. Ik had dus veel tijd en moeite geïnvesteerd om er iets moois en speciaals van te maken.

Daar zijn we dan
Om 19:30 moest ik me op het festivalterrein melden en werd toen door een vrijwilligster naar de tent begeleid waar ik om 20:30 zou optreden. Bij de tent aangekomen viel me direct iets op: lawaai. Veel lawaai. De tent stond namelijk een paar honderd meter verwijderd van het hoofdpodium en het geluid dat van dat podium af kwam was nogal aanwezig in de tent waarin ik zou gaan optreden. En dat terwijl er vooraf was toegezegd dat er geen omgevingsgeluiden zouden zijn.

Stilte?
Ik werd vriendelijk welkom geheten door Eef (één van de festivalmanagers) die direct aangaf dat hij het begreep als ik mijn optreden niet wilde laten doorgaan. Tja… Een tegenvaller was het wel, maar om nu direct mijn optreden af te zeggen…. Ik gaf wel aan dat ik het lawaai erg vervelend vond. Een groot deel van mijn optreden leunt namelijk op stiltes. De stiltes maken de humor eigenlijk. Een te korte stilte en de grap valt niet, een te lange stilte en de grap valt ook niet. Zonder stiltes dus geen grap. En helaas was er daar een groot tekort aan: stilte.

I love it when a plan doesn’t come together
Daarbij kwam dat ik in het programmaboekje stond opgenomen onder de noemer ‘theater’. Dit betekende dat direct na het optreden van de band die voor mij was, de hele tent leegstroomde. Ik heb het vermoeden dat als er ‘cabaret’ had gestaan dat er dan meer mensen waren blijven zitten. Om het feest compleet te maken bleek dat op het tijdstip dat ik begon ook Cesar Zuiderwijk (drummer van Golden Earring) op het hoofdpodium van start ging. Dat betekende dus een continue stroom van drumgeluid door de tent heen.

Vrij spelen
Afijn, ik besloot mijn optreden maar als een groot experiment te beschouwen en mezelf te gaan vermaken op het podium. Gewoon spelen. Toen ik begon zaten er 3 mensen in de tent. De soundcheck gebruikte ik om alvast wat publiek binnen te krijgen door wat liedjes te zingen en door via de microfoon een soort kermisaankondiging van mijn eigen act te doen. Dat werkte. De eerste nieuwsgierigen kwamen met een glimlach de tent binnengewandeld en net buiten de tent bleven een aantal mensen stilstaan.

Met op drum Cesar Zuiderwijk
Terwijl Cesar Zuiderwijk door de tent heen denderde besloot ik toch maar te beginnen. Met een liedje. Een liedje waarbij ik direct de hulp van het publiek vroeg om even een gedeelte van mijn Brabantse tekst te vertalen. Dat deden ze. Inmiddels zat er een man of 20 in de tent. Na het liedje probeerde ik toch een gesproken stuk te doen maar door al het drumlawaai was dat gewoon niet te doen. Ik begon zelf te lachen door de omstandigheden en zei toen: “Oke, dit gaat zo dus echt niet lukken… Dus we gaan maar iets anders doen.” Gitaar gepakt en weer een liedje ingezet. De drums van Cesar Zuiderwijk knalden nu zo hard door de tent dat ik tijdens een solo op mijn gitaar echt mijn best moest doen om niet in het ritme van de drums mee te gaan.

Volle bak
Aan het einde van het optreden keek ik nog eens rond. Bijna alle stoelen in de tent waren nu gevuld en buiten stonden er ook nog mensen hun best te doen om alles te kunnen volgen. Mooi. Experiment geslaagd.

Bij een volgende editie van het Slokdarmfestival ben ik er weer graag bij!
Maar dan wel graag zonder drums die door de tent heen denderen. 😉

Lessen
– optredens lopen soms totaal anders dan verwacht
– zelfs in een omgeving die zich niet voor cabaret leent kan ik een tent vol krijgen
– loslaten van een plan heeft ook z’n charme -> vrij spelen

Bedankt
– Anja Groot voor de uitnodiging om op het festival te komen spelen
– Willem Cammel voor het regelen van de stoelen in de tent en het beantwoorden van vragen
– Jan van Hoof voor het toekennen van een speelplek
– Eef Bosch voor het meerijden naar de parkeerplek 😉
– Mensen van het geluid, de vrijwilligers en de rest van de organisatie

2 COMMENTS

  1. Martijn, ik had bij voorbaat wel verwacht dat jij met Cesar samen op het podium zou staan. Misschien leuk voor de volgende keer! Vergeet mij dan niet uit te nodigen want ik ben een gouwe ouwe Earring fan. Trouwens ook zonder Barry hoor;-)