Anderhalve week geleden plaatste ik mijn interview met Jochen Otten online.
Na afloop van dit interview had ik hem gevraagd of hij voor mij een tekstje wilde schrijven.
Ik was namelijk benieuwd hoe hij het interview ervaren had.
Gisteravond ontving ik per mail zijn reactie:

Zoals elk gesprek met Martijn was het ook deze keer inspirerend.
Hij heeft de gave om in je wond te wroeten zonder dat het pijnlijk wordt.
Ik weet niet precies welke ondervragingstechnieken hij hanteert, maar na een paar minuten zat ik mezelf al uit te lachen.
Ik ben niet zo goed met camera’s en interviews.
Nu hoefde het nergens heen, het hoefde niets te zijn.
En het werd iets.
Mooi, hoe dat werkt.

Martijn, veel dank!

Mooi…. 🙂
Jochen, jij ook bedankt!

En over die ondervragingstechnieken: die heb ik niet.
De vragen die ik stel zijn uit pure interesse.
Ik bereid niks voor en ik heb geen ‘bedoeling’.
Gewoon een open gesprek dat op dat moment plaatsvindt.
Ik heb wel gemerkt dat ik mezelf door de interviews train in luisteren.
Luisteren is een kunst op zich.
En als je echt naar iemand luistert dan gebeurt er iets moois.
Dan ontstaat er iets op dat moment.

Joris Linssen (van het programma Hello Goodbye) omschrijft dit ook in onderstaand fragment bij DWDD.
Let vooral op bij speeltijd 4:20min, Matthijs van Nieuwkerk wordt dan op schitterende wijze met zijn voorgeregisseerde manier van presenteren geconfronteerd.
Maar zeker ook 8:04min waar Joris de toestand beschrijft als hij in een gesprek ‘opstijgt’.