Het is halverwege de jaren 80.
De twee meest recente albums van Paul Simon zijn weinig succesvol geweest.
Door dat gebrek aan succes krijgt hij de ruimte om iets nieuws te doen.
De verwachtingen zijn omlaag geschroefd.
Paul Simon zelf heeft ook het gevoel dat zijn tijd is geweest.
In die periode hoort hij een cassette van de Boyoyo Boys.
Hij wordt geraakt door het geluid van de muziek.
Met een gevoel van “Ik heb niets te verliezen” besluit hij naar de roots van deze muziek af te reizen.
Zo komt hij in Johannesburg terecht.
Zuid-Afrika.
Ter plekke organiseert hij jam-sessies met beroemde Zuid-Afrikaanse muzikanten.
Uit die jam-sessies ontstaat het legendarische album Graceland.
Er volgt een optreden in Zuid-Afrika.
Met Paul Simon op het podium.
Samen met dezelfde beroemde Zuid-Afrikaanse muzikanten met wie hij de sessies had gedaan.
Het publiek gaat uit zijn dak.
Zwart en blank.
Naast elkaar.
In Zuid-Afrika.
Door de muziek.

Mooi.

2 COMMENTS

  1. Vorige week was de docu op tv over het ontstaan van Graceland. Erg interessante film over de pracht van het samenkomen van deze twee culturen en ook de kritiek daarop.
    Ik heb inmiddels de cd grijs gedraaid 🙂

  2. @Nico: Ja, die docu heb ik ook gezien. Gaaf verhaal. Ook vond ik het geweldig dat die Zuid-Afrikanen gewoon naar het buitenland gingen om op te treden met Paul Simon terwijl er voor Zuid-Afrikaanse artiesten een ‘cultureel verbod’ was om in het buitenland op te treden. Ze gingen gewoon dwars tegen de regels in en door het succes van de tour en de oprechte houding van Paul Simon kon de regering van Zuid-Afrika uiteindelijk niets anders doen dan het uitstapje van de Zuid-Afrikaanse artiesten te omarmen.

    Ik heb afgelopen week trouwens ook weer een aantal nummers van Graceland gedraaid. 🙂