Eergisteren ging ik naar de Albert Heijn.
Terwijl ik langs de groente-afdeling liep zag ik een man.
Hij stond een beetje voorovergebogen en keek geconcentreerd voor zich uit.
De hoeveelheid concentratie in zijn blik was voor mij een onbekend fenomeen op de groente-afdeling.
Wel had ik al vaker mensen in de supermarkt in opperste concentratie naar een muur van theezakjes of chips zien staren.
Maar deze man stond op de groente-afdeling.

Ik was benieuwd waar de man nu zo enorm door geïntrigeerd werd.
Was het een enorme komkommer die daar in de bak lag?
Of zou het een avocado zijn die uit volle borst ‘My way’ van Sinatra aan het zingen was?
Ik keek nog eens goed en toen zag ik wat het was dat de man bezig hield :
Een grote bak met kroppen sla.
Aan de bak was niets bijzonders te zien.
Aan de kroppen sla trouwens ook niet.
Toch keek de man geobsedeerd voor zich uit en pakte vervolgens een krop in zijn handen.
Daarna draaide hij hem rond…
Keek tussen de blaadjes…
En legde hem weer terug.
Dan pakte hij weer een andere krop sla in zijn handen.
Draaide hem rond…
Keek tussen de blaadjes…
En legde hem weer terug.

Dit bleef zich zo herhalen totdat hij werkelijk ALLE kroppen sla in de bak bekeken en betast had.
Daarna aarzelde de man even.
Ik dacht : “Nu gaat het gebeuren.
Hij gaat de ultieme krop sla kiezen!”

Maar nee, de man begon gewoon weer van voren af aan.
Hij pakte een krop sla…
Draaide hem rond…
Keek tussen de blaadjes…
En legde hem weer terug.

Vijf minuten lang (!!) heb ik zo naar de man staan kijken.
En al die tijd bleef de man continu dezelfde handelingen met de kroppen sla uitvoeren.
Een vakkenvuller van de supermarkt zag mij vol verbazing naar de man turen en kwam naast me staan.
Ik zei : “Jezus, ik heb nog nooit iemand zo lang over het kiezen van een krop sla zien doen.”
De vakkenvuller zei : “Oh, het kan nog veel erger hoor.”
Na die totaal niet geruststellende woorden besloot ik dat het tijd was om te gaan en liep naar de kassa.
Over het ‘groente-muurtje’ heen zag ik nog steeds de kruin van de sla-betaster.
Hij had zijn ultieme krop sla dus nog steeds niet gevonden.
En toen dacht ik:
“Misschien ligt die ultieme krop sla er gewoon helemaal niet tussen.”

Volgens mij hebben veel kiezers momenteel dat gevoel:
Dat dat wat ze willen kiezen er helemaal niet is.