Ik heb besloten een frisse wind te laten waaien door ons Hollands spreukenlandschap.
Zie hierboven het eerste resultaat.

Nominaties voor andere spreuken die nodig eens herzien mogen worden zijn welkom:

Graag de nog te verbouwen nominaties als reactie onder dit bericht plaatsen of mail mij even.

Afgelopen zaterdag had ik een optreden in Oosterhout. In vestzaktheater De Schelleboom om precies te zijn. Een prachtig, klein theatertje van de familie Heemskerk. Het was de bedoeling dat ik mijn vaste set van 30 minuten zou spelen, maar toen ik die middag om 14:00 met mijn vriendin aan het wandelen was ontving ik een sms-je dat er een uitvaller was. Dat betekende dat Edo en ik het optreden met z’n tweeën zouden moeten klaren. 45 minuten speeltijd elk dus…. Waarvan 15 minuten voor mij nog onbekend.

Brainstormlunch
Thuis aangekomen heb ik eerst nog even rustig geluncht en tijdens die lunch kwamen de ideeën al binnenstromen over wat ik zou kunnen doen. Eerder die week had ik al het idee gehad om het publiek op video op te nemen. Dat ging vanavond dus gebeuren. Voeg daar een verhaal aan toe dat het verschil tussen kinderen en volwassenen op pijnlijk duidelijke manier illustreert en een paar liedjes die ik al lang niet gespeeld had en je hebt ineens een plan om die 15 minuten in te vullen!

Brabantse gastvrijheid
In Oosterhout aangekomen was de Brabantse gastvrijheid direct te merken. Een hartelijk welkom, brede glimlachen en een kop thee. Even het theatertje verkennen, gitaar stemmen en daarna was het tijd voor het avondeten samen met de familie Heemskerk. Na het eten nog even een paar intro’s opgenomen waarbij Edo en ik samen onszelf aankondigden (er was geen presentator en dus leek het ons een goed idee om dan maar zelf even een aankondiging voor voor en na de pauze te maken). Dan nog even het lijstje doorgenomen met wat ik die avond ging doen en toen mocht het beginnen.

Vriendelijke zaal
Toen ik begon zag ik direct een groep vriendelijk glimlachende mensen voor me. De helft van de zaal zat helaas in het pikkedonker waardoor ik daar geen contact mee kon maken. En dus maar gevraagd of dat het licht ook achter aan kon. Dat kon. Fijn. Alle gezichten kon ik nu zien en dus kon de interactie beginnen. En het was weer mooi. Publiek dat lacht, publiek dat meezingt, publiek dat een andere houding aanneemt, publiek dat terugroept, publiek dat op het podium komt staan (erg goed, John!), publiek dat antwoord geeft op vragen, publiek dat meewerkt aan een video… Wisselwerking alom. Ik heb genoten. Dank!

Mailtje van een bezoeker
Helemaal prachtig als je dan vanochtend je mailbox opent en er een spontane mail van een bezoeker van de voorstelling in Oosterhout aantreft:

Na een tijdje Fresh Creation te hebben gevolgd, (erg inspiratievol, super tof!) zijn we via de about link op jouw site gekomen. We zagen daar dat je ook optrad. We zijn gisteren bij je show in Oosterhout geweest (stoeltjes links vooraan). Complimenten voor je show. Je toegift was erg goed. Mooi hoe je mensen met humor aan het denken kan zetten. We hebben er met een biertje nog over nagepraat. Ook cool, dat je mijn niet- Brabantse vriendin Brabants mee kon laten zingen… Kortom helemaal top!

Mooi als mensen ‘teruggeven’.
Dank!

Het theater vanaf het podium

Theaterdier Banjer op zijn eigen theaterstoel

TNT… Sure we can.
Obama… Yes, we can.
Ik… Yes, weekend.

Laatst liep ik langs de etalage van een winkel met handgemaakte sieraden en toen zag ik dit briefje hangen. Wat goed!

Een kleurige handbeschilderde mok maakt het ontbijt al een stuk vrolijker.

PS Het meisje op de mok lijkt een beetje op m’n vriendin.
Misschien dat dat er ook iets mee te maken heeft.

Wanneer voel je dat je echt leeft? Volgens mij komt dit het sterkst naar boven als je iets doet waarbij je de uitkomst niet weet maar waarbij je wel benieuwd bent naar de uitkomst.

Improvisatie is daarvan een voorbeeld. Je spreekt een basisidee door, zet het opname-apparaat aan en kijkt vervolgens waar het heen gaat. Zo word je zelf verrast door wat er gebeurt en dan kan het voorkomen dat je ook spontaan in de lach schiet.

Bovenstaande improvisatie is ook in één keer opgenomen. Ruud Aarden is de presentator, ik de boer.

Je kunt op heel veel verschillende manieren naar dezelfde werkelijkheid kijken. Als je dat heel makkelijk kan word je een ‘creatief persoon’ genoemd. Iemand die makkelijk creëert, die makkelijk ideeën bedenkt. Hierbij voor jou de uitdaging om te kijken hoe creatief jij bent. De opdracht: Verzin een kop bij deze foto. Antwoorden kun je als reactie toevoegen.

Een nieuwe serie: 60 seconde uit het leven van…
Even een minuutje stilstaan bij een klein onderdeel van het leven.
Dit keer een oude locomotief.

Hier is hij dan, de clip van ‘Je bent mooi’.
En als bonus kun je het lied GRATIS downloaden.

Hoe het begon
Tijdens de Kansdenkdag in november 2009 had ik de deelnemers de opdracht gegeven om foto’s te maken van stickers met inspirerende teksten. De tekst ‘Je bent mooi’ kwam op meerdere inzendingen terug en bleef het sterkst bij me hangen. Vandaar dat ik me op basis van die inzendingen heb laten inspireren tot het schrijven van het liedje ‘Je bent mooi’.

De opname
Niet lang daarna had ik een afspraak gemaakt met Huibert Wilschut om samen het liedje op te nemen. Onder het mom van fouten zijn geweldig wilde ik de opname simpel aanpakken. Geen eindeloos gemix maar gewoon een microfoon, een piano en (zachtjes) een gitaar. That’s it. Huibert en ik hebben het lied die middag 3 keer gespeeld (zonder het ooit eerder samen gespeeld te hebben) en toen hebben we opname 2 als winnaar gekozen. En ja, er zitten fouten in… Maar ook gevoel.

Mooie mensen in Amsterdam en Tilburg
Half januari dit jaar heb ik toen samen met Eef Moeskops de trein naar Amsterdam gepakt om daar de videoclip bij het liedje te gaan schieten. Een fantastische dag waarbij we de meest uiteenlopende mensen en hun verhalen hebben leren kennen. Na het maken/editen van twee verschillende versies van de videoclip had ik toch het gevoel dat er nog iets miste. En dus ben ik vanochtend samen met Eef naar Tilburg gereisd om nog een aantal mensen voor de camera te krijgen. Weer mooie mensen ontmoet, mooie verhalen gehoord en prachtige beelden geschoten.

Bijschaven, puzzelen… En dan is-ie af
Vanmiddag hebben we toen de eerdere versie van de videoclip geopend en het nieuwe materiaal er aan toegevoegd. Het was nog even puzzelen geblazen maar ik heb het gevoel dat alle mooie mensen nu wel hun passende plekje in de clip hebben gekregen. Ben erg blij met het resultaat. Een video vol mooie mensen, ieder op hun eigen unieke manier.

Bedankt
Alle mensen die voor de videocamera zijn gaan staan: heel erg bedankt voor jullie medewerking. Geweldig om jullie op deze manier te ontmoeten. Huibert bedankt voor je geweldige pianospel! (en het was nog gezellig ook) Ook de deelnemers van de Kansdenkdag, die aktief hadden meegedaan aan de foto-opdracht, wil ik bedanken voor de inspiratie. En tot slot wil ik vooral Eef bedanken voor de relaxte, fijne en gezellige samenwerking, het noeste edit- en camera-werk en de mooie ervaring die tot deze prachtige video heeft geleid!

PS Here are the lyrics of the song in English for all the people from abroad that participated:

Je bent mooi / You are beautiful

Je bent mooi
You are beautiful

Had ik dat al gezegd?
Did I mention that before?

Je bent mooi (4x)
You are beautiful (4x)

Waarom krijg ik niet uitgelegd
Why is it that I can’t explain

Dat jij het allermooiste bent
That you are the most beautiful

Het mooiste bent voor mij
The most beautiful to me

Dat jij het allermooiste bent
That you are the most beautiful

Hoe vaak moet ik het zeggen
How often do I have to say it

Het is toch nooit genoeg
It’s never enough anyway

Want altijd hoor ik weer diezelfde stem
Because always I hear that same voice

Die mij vroeg
That’s asking me

Vind je me mooi? (2x)
Do you think I’m beautiful? (2x)

Maar ik weet er komt een dag
But I know there will be a day

Dat jij me aankijkt en zegt
That you look at me and say

Ik ben mooi
I am beautiful

Had ik dat al gezegd?
Did I mention that before?

Ik ben mooi
I am beautiful

Je bent mooi
You are beautiful

etc…..

Vanochtend moest ik met de trein vanuit Den Bosch naar Den Haag. Maar de trein reed niet. Als excuus was er dit keer echter niet de afgezaagde wisselstoring maar een heuse bommelding. Thuisblijven dus. Maar natuurlijk wel eerst even van de gelegenheid gebruik gemaakt om mijn nieuwe flip uit te proberen. En met een vrolijk muziekje erbij krijg je ineens een hele andere beleving bij de beelden. Toch?